Unser Ehrenkapellmeister Franz Haitzmann hat der Blasmusik einige Gedichte in Pongauer Mundart gewidmet. Zwei davon gibt es hier zum Lesen und zum Anhören.
Musiprob
Bei der Musiprob‘ lass i en Tag oa(n)fach hintn, da kann i mei(ne) innere Ruah wieder findn. I gfrei mi über a niade Melodie, is oafoch ebbs Guats für mei(n) Gfüh‘. Bei der Musiprob‘ bin i mit Leit banond, dia hamb o(n) eah bunts Arbeitsgwand. I triff die Susi, en Sepp, en Franz, aber a en Jougg, en Hias und en Hans. Sie kemman all ausn selbn Grund her, als Musikant hast van Lebn viel mehr: ’s Instrument va Herzn schö(n) blousn, di selm und andere mitschwinga loussn. Bei der Musiprob‘ kannst Gemeinschaft gspüarn, du hearst dös aussa a ban Musiziern. Und weil dös für mei(n) Gmüat so wichtig is, kimm i za der naxtn Prob‘ a wieder, ganz gwiß.
Der Bass
Der Bass is va die Instrumenta dös ganz groß‘: a Mordstrumm Trichter, an Haufn Messingröhr, soit dös was gebn fürs Musighör? Freilich braucht ’s an gstandna Mo(nn), der dös Trumm a richtig blousn ko(nn), an sechan wia en Stricka Hias zach und stoach van Kopf bis za die Füaß. Ma(n) braucht dazu viel Luft und Kraft und a a wenk an Saft, nocha tuat dös Blech schö(n) klinga, sand geläufig a die Finga. En Bass seine Notn stehnd tiaf unt, dös gib(t) für d‘ Harmonie en Grund. Guat und sicher muaß der Grund sei(n), nocha kannst di über d‘ Musi gfrei(n).